Święty Krzyż. Zespół klasztorny. Zachodnia fasada kościoła

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

Kolejnym – negatywnym, choć dla dzisiejszego wyglądu świątyni niezwykle istotnym – wydarzeniem stał się w roku 1777 pożar kościoła, a w jego konsekwencji – rozebranie starych, wypalonych murów. Budowa nowego kościoła miała miejsce w latach 1781-1789. Autorem projektu był najprawdopodobniej Józef Karśnicki (żyjący w latach 1719-1805), który przy opracowywaniu wschodniej i zachodniej elewacji kościoła, podobno wzorował się na kościołach z Italii, wykorzystując przysłane mu przez opata Niegolewskiego rysunki. O kościele tym tak napisał Jerzy Łoziński: … barokowo-klasycystyczny, wzniesiony 1781-89, wykańczany do ok. 1800. Wydłużony, prostokątny, z wyodrębnioną wewnątrz 3-przęsłową nawą (poprzedzoną przęsłem z nasadą wieży, zburzonej po 1915) o zaokrąglonych narożach, podobnie jak w 2-przęsłowym prezbiterium. Z zewnątrz wyróżniają się kamienne fasady (fasada zachodnia, późnobarokowa, wybrzuszona, pierwotnie wieżowa) o podziałach pilastrowo-płycinowych, z arkadowymi wnękami pośrodku obu kondygnacji i półkolistymi przyczółkami i zwieńczeniami z wazonami. Wyposażenie wnętrza, rozczłonkowanego pilastrami i wnękami ołtarzowymi, klasycystyczne, w ołtarzach obrazy Franciszka Smuglewicza ok. 1800.

W tym samym czasie gdy trwała budowa kościoła, zbudowano także dwa towarzyszące mu obiekty: dzwonnicę oraz bramę.