ŚWIĘTOMARZ – Dzwonnica w roku 2005

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

W kwestii datowania: pierwsza dzwonnica w Świętomarzy powstała jak się wydaje w wieku XVII. Nie pisze o niej nic ksiądz Wiśniewski. Podaje za to sporo cennych informacji o tutejszych dzwonach. Pierwszy z nich (według kolejności przyjętej przez księdza Jana) miał średnicę 1 łokcia i 12 cali, a wysokość o 5 cali większą. Napis na nim głosił, że przelano go (czyli odlano ponownie) w roku 1769 na koszt ówczesnego proboszcza.

Drugi przelany został z funduszy parafian w roku 1816. Trzeci, ozdobiony wizerunkiem Matki Boskiej z Dzieciątkiem naprawiany był AD die 15 augusti 1675, ale co chyba nawet ważniejsze od tekstowej wzmianki, w jego „Dekanacie Iłżeckim” (wydanym w latach 1909-1911) znajduje się rysunek przedstawiający „panoramiczny” widok kościoła od strony północnej i stojącej przy jego prezbiterialnej części dzwonnicy.

Hipotetycznie podsumowując kwestie „numeracji” i czas istnienia dzwonnic z Świętomarzy: pierwsza istniała chyba w wieku XVII, skoro w roku 1625 naprawiano jeden z dzwonów. Druga (ta z rysunku z książki księdza z wieku XVIII, może po remoncie z wieku XX) – nie istniała już w latach 50. wieku XX. Trzecia, będąca wynikiem powojennej odbudowy (choć zważywszy różnice – nie rekonstrukcji) – stała tu w roku 2002, kiedy miałem okazję widzieć ją i narysować. I na koniec czwarta stojąca obecnie, którą i narysowałem w roku 2005. Właściwie zresztą powinno się ją nazwać „trzecią” z literką A, bo jest ona tylko efektem remontu szalunków (co widać i co pozbawiło ją „szlachetnej patyny”) i może również konstrukcji (co kryją szalunki), a nie zbudowanym od nowa obiektem Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że kolejne dzwonnice są tu niestety jakby coraz mniej „obronne”.