ŚWIĘTA KATARZYNA – Zespół klasztorny – Krużganek

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

Kompleks tworzących klasztor budynków zlokalizowany jest w południowo-zachodniej części terenu, ogrodzonego murem, co wynika z przepisów dotyczących klasztorów klauzurowych. Klasztorny mur przekraczało się tylko jeden raz: wstępując do klasztoru. Nie można go było przekroczyć nawet po śmierci i dlatego cmentarz dla zakonników znajdował się w obrębie ogrodzenia. Układ poszczególnych skrzydeł klasztoru odbudowanego w 1. połowie XVI stulecia zachował się w zasadzie do dzisiaj. Tylko nieznacznie rozbudowano go w latach późniejszych. Jest to układ dla obiektów klasztornych absolutnie typowy: cztery skrzydła otaczają umieszczony między nimi wirydarz, a południowe skrzydło, jest skierowany przez prezbiterium na wschód.

Architektura klasztoru była i jest, zgodnie z zasadami, surowa i prosta. Nie epatuje, ani kompozycją przestrzenną, ani też wyszukanym detalem. Dlatego tak istotnym stał się wiek XVII. Przyniósł on nowy element urozmaicający klasztor i poprawiający walory estetyczne kompleksu. W roku 1633 zaczął się dla klasztoru i kościoła nowy, barokowy etap. Barokowym jest jednak tylko z uwagi na czas powstania. Z barokiem, szczególnie w potocznym rozumieniu tego słowa ma mało wspólnego. I bardzo dobrze. Nie kontrastuje ze starszymi fragmentami, tylko uzupełnia je w sposób harmonijny. Gotycką dotąd substancję powiększono o istotny pod względem funkcjonalnym i estetycznym, zlokalizowany w eksponowanym miejscu, zewnętrzny krużganek. Usytuowano go przed zachodnią fasadą kościoła, umieszczając tam główne wejście do klasztoru i kościoła. Budynek krużganka jest dwukondygnacyjny, wymurowany z kamienia, obustronnie pokrytego tynkiem. Ma plan prostokąta, niemal kwadratu, o zaokrąglonych narożnikach.