ŚWIĘTA KATARZYNA – Zespół klasztorny – Gotyckie okno

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

Od strony zachodniej dobudowana była wieża, a jej parter pełnił rolę kruchty. O gotyckich „korzeniach” kościoła świadczy jedyny z zachowanych gotyckich detali: kamienne, ostrołukowe obramienie okna na poziomie parteru. Gotyckie wydają się być także opinające kościół szkarpy. Wzmacniają one trzy naroża korpusu (z wyjątkiem północno-zachodniego) oraz środek południowej ściany. Katalog Zabytków szkarpy określa jednak jako barokowe. Nie polemizując z tym poglądem, być może uzasadnionym przemurowaniem szkarp w czasach baroku – co do swego układu wydają się one w pełni odpowiadać szkarpom wielu gotyckich kościołów. Prezbiterium, jak to nazywa Katalog, oddziela od nawy szeroka półkolista arkada, o proporcjach nie pozwalających na nazwanie jej (jak w gotyckich kościołach) łukiem tęczowym.

Zakrystia nakryta jest sklepieniem kolebkowym z nieregularnie rozmieszczonymi lunetami, z pewnością nie pochodzącym z pierwszych lat istnienia kościoła. Nawę i prezbiterium nakrywają płaskie stropy, chociaż istnienie i rozmieszczenie przypór pozwala na przypuszczenie, że w założeniu miały je przykrywać jakieś sklepienia, z których albo zrezygnowano, albo uległy zniszczeniu skutkiem pożaru. Oświetlające nawę i prezbiterium okna są zamknięte półkoliście, co dowodzi, że ich ilość, rozmieszczenie i szerokość mogą być pierwotne, ale ich „zamknięcia” znacznie późniejsze. Nawę i prezbiterium kościoła nakrywają dwuspadowe dachy, którym z gotyku pozostały wyłącznie kierunki nachylenia połaci. Góruje nad nimi wieżyczka na sygnaturkę, o barokowych co do charakteru formach, umieszczona na wysokości tęczy, ale jako akcent wertykalny nie stanowiąca konkurencji dla wieży-dzwonnicy. Jeśli chodzi o tę wieżę, to na pewno gotycki jest jej parter. Nie znając badań architektonicznych trudno z analizy detalu architektonicznego precyzyjnie określić czas powstawania jej kolejnych trzech kondygnacji.