BODZENTYN – Kościół parafialny – Ołtarz Główny

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

We wnętrzu bodzentyńskiego kościoła prócz wspomnianych licznych detali architektonicznych, znajduje się bardzo wiele dzieł sztuki sakralnej i to dzieł pochodzących z różnych epok, dzieł o zupełnie wyjątkowej wartości. Najwspanialszą ozdobą wnętrza świątyni jest główny ołtarz. Wykonany w latach 1545 – 1546 z fundacji biskupa Samuela Maciejowskiego, czy też jak pisze Anna Piasecka króla Zygmunta Starego w 1546 roku dla katedry wawelskiej przez rzeźbiarzy włoskich z kręgu twórców Kaplicy Zygmuntowskiej: Bartłomieja Berecci, Jana Marii Padovano, czy Jana Cini. Potem w roku 1647 ołtarz został przeniesiony przez biskupa Piotra Gembickiego do kieleckiej kolegiaty, zaś do Bodzentyna trafił przed rokiem 1728. Ołtarz jest architektonicznie renesansowy z przebogatą dekoracją snycerską o motywach arabeskowo – groteskowych, pokrytą złoceniami. Zbudowano go na zasadzie trójpodziału łuku triumfalnego. W nastawie, usytuowanej na wysokiej partii cokołowej, część centralną zamyka półokrąg – pisze Anna Piasecka. W polu głównym mieści się renesansowy obraz, przedstawiający Ukrzyżowanie, namalowany na drewnie w Krakowie w roku 1547, sygnowany przez Petrusa Venetusa. Po bokach w niszach stoją rzeźby przedstawiające świętych Stanisława i Wacława. Wyżej znajduje się belkowanie, a na jego fryzie herby: Zygmuntowski Orzeł i Nałęcz biskupa Gembickiego. Nastawa zwieńczona jest trójkątnym naczółkiem z płaskorzeźbą przedstawiającą Boga Ojca. Na szczycie postaci archaniołów i aniołów. Demontaż, przenosiny i liczne bieżące remonty sprawiły, że niezbędną i niezwykle pilną stała się kompleksowa konserwacja ołtarza, zakończona w roku 1999, przywracająca mu jego pierwotny stan i piękno. Poprzedziły ją oczywiście niezbędne badania, mające na celu rozpoznanie zastosowanych w nim dawniej technologii.