BODZENTYN – Kościół parafialny – Figura Madonny 1

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

W tym samym czasie, kończąc dzieło w roku 1999, ten sam zespół konserwatorów, kierowany przez profesora Mariana Paciorkowskiego, dokonał konserwacji innego bezcennego zabytku w bodzentyńskim kościele: rzeźby Matki Boskiej z Dzieciątkiem z około roku 1430, a więc o dwa stulecia „starszej” od ołtarza. Należy ona do grupy nazywanej „pięknymi Madonnami”, charakterystycznej dla późnego gotyku, zwanego gotykiem międzynarodowym, dworskim, a czasem co najbardziej oddaje jego istotę – po prostu „pięknym”. Powszechność występowania pięknych Madonn w całej niemal Europie spowodowała powstanie błędnej hipotezy, że były one dziełem jednego, „wędrownego” artysty, pozostawiającego w wielu miastach wspaniałe dzieła, a wśród nich Madonny z Krakowa, Torunia czy Wrocławia. W rzeczywistości polskie „piękne Madonny”, które zdobiły kościoły nie tylko dużych miast, ale także maleńkich, prowincjonalnych kościółków, powstawały w kilku warsztatach.

Profesor Dutkiewicz, znawca tej problematyki, zachowane w Polsce „piękne Madonny” dzieli na grupy terytorialne i typy stylistyczne, wyróżniając wśród nich: śląsko-pomorski, krakowski i sądecko-spiski. Bodzentyn, do czasu powstania diecezji kieleckiej, znajdował się w archidiecezji krakowskiej, toteż wydaje się, że na rzeźby dewocyjne z tutejszego kościoła mogły być zamawiane w warsztacie krakowskim, albo też być przeniesionymi z innych świątyń, dziełami tegoż warsztatu. Gdyby rzeźba z Bodzentyna miała inne datowanie podobieństwo tej figury do Madonny z Szydłowca, mogłoby nawet wskazywać na konkretny krakowski warsztat, nazywany „warsztatem Mistrza Rzeźb Szydłowieckich”, z którego korzystał kanclerz Krzysztof Szydłowiecki, wyposażając „swój” kościół w Szydłowcu…