Bieliny – Kościół parafialny – Fasada

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

Kościół usytuowany jest na wyniosłym wzgórzu i otoczony cmentarzem ogrodzonym starym murem. Jest budowlą orientowaną, murowaną, pokrytą tynkiem. Prezbiterium kościoła jest dwuprzęsłowe, zamknięte półkoliście. Od południa przylega do niego mała kruchta, a od strony północnej zakrystia z nadbudowanym w wieku XIX stryszkiem. Nawa jest od prezbiterium i wyższa i szersza, a „przydłużenie” jej ku zachodowi zawdzięczamy, co wiadomo dzięki księdzu Wiśniewskiemu, staraniom proboszcza Poniewierskiego. Ołtarz główny jest dziewiętnastowieczny, ale umieszczony w nim cenny obraz „w typie flamandzkim”, przedstawiający Św. Rodzinę pochodzi z około połowy wieku XVII. Ołtarze boczne, ustawione przy otworze tęczowym są późnobarokowe, z 2. połowy wieku XVIII. W lewym znajduje się obraz Madonny z Dzieciątkiem (1. połowa XVIII stulecia), a w prawym malowane na blasze Ukrzyżowanie (wiek XVII).

Ołtarze w kaplicach są rokokowo – klasycystyczne; wykonano je około roku 1770. Wczesnobarokowy dotąd kościół swój obecny kształt uzyskał podczas rozbudowy w roku 1838, kiedy to: „ze składek parafian, ze staraniem ks. Poniewierskiego, proboszcza, od połowy ku wielkim drzwiom był przydłużonym”. Były to czasy intensywnego „ruchu budowlanego w polskich parafiach. Wymieniano stare, drewniane kościoły na nowe, a murowane, gotyckie czy barokowe jak w Bielinach powiększano i jednocześnie modernizowano, zgodnie z obowiązującą modą na architekturę klasycystyczną. Zapotrzebowanie na projekty nowych czy przebudowywanych świątyń, skłoniło wybitnego, warszawskiego architekta, Chrystiana Piotra Aignera do opublikowania dzieła, o nieco przydługim tytule, dlatego zacytuję go tylko częściowo: „… Projekta kościołów parafialnych różney wielkości…”.