BARDO – Kościół parafialny p.w. św. Barbary – od str. zachodniej

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

Wieś Bardo leży w gminie Raków, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Pierwszy kościół w Bardzie, zbudowany z drewna, stał tutaj w 2. połowie XV stulecia, w czasach gdy Jan Długosz pisał swoją Liber Beneficiorum, a właścicielem wsi (i zarazem kolatorem świątyni) był Mikołaj z Kurozwęk. Biorąc pod uwagę przeciętną trwałość ówczesnych drewnianych kościołów można przypuszczać, iż przetrwał on aż do wieku XVIII, kiedy zastąpił go drugi, obecny kościół. Ufundowany i „wystawiony” przez Panią Barbarę Misiewską, stolnikową bracławską. Wydaje się, że związek imienia fundatorki z wezwaniem kościoła nie jest przypadkowy…

Jako czas budowy przyjmuje się rok 1789. Konsekracja nastąpiła dwa lata później. Był to okres w historii Polski niezwykle trudny, ale także przełomowy, gdy chodzi o kwestię stylów obowiązujących wówczas w sztuce i w architekturze. Kościół z Barda uważa się za barokowo-klasycystyczny. Zbudowano go z kamienia i cegły, sytuując na stoku u wierzchołka wzgórza, zgodnie z ukształtowaniem terenu, prezbiterium kierując ku południowi. Jest, jak pisał ksiądz Wiśniewski, „lipami i brzozami obsadzony”. Otacza go kamienny, niezbyt wysoki mur i towarzyszą mu drzewa, na szczęście nie zasłaniając, a swą „głęboką” zielenią podkreślając biel pokrytych tynkiem ścian i czerwień dachówki jego dachu. Towarzyszy mu dzwonnica, zlokalizowana w północno-zachodnim narożniku cmentarzyka. Jeszcze niedawno była ona drewniana, „pod gontem” – tak opisuje ją jeszcze Katalog Zabytków, do którego inwentaryzację prowadzono w latach 50. ubiegłego stulecia. Obecnie jest ona murowana, „pod dachówką” nawiązująca stylistycznie i całkiem dobrze pasująca do architektury kościoła.