BARDO – Kościół parafialny – fasada

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

Bryłę kościoła kształtuje prostopadłościenna nawa pod dwuspadowym dachem oraz prezbiterium, które swymi ściętymi narożnikami nawiązuje do półkolistych absyd, przez co nakrywa je dach o nieco bardziej skomplikowanej geometrii. Jedynym wertykalnym akcentem mając na względzie „przysadzistość” dzwonnicy jest smukła wieżyczka na sygnaturkę. Kościół składa się z prostokątnej nawy i węższego od niej, krótkiego prezbiterium z wielobocznym zakończeniem. Do wschodniej ściany nawy przylega maleńka kruchta, a do prezbiterium zakrystia. Wnętrze nawy nakryte jest płaskim stropem, a prezbiterium kolebkowym sklepieniem. Zakrystia i kruchta także są przesklepione, ale już nie kolebką, tylko sklepieniami krzyżowymi. Wyposażenie wnętrza, współczesne z budową kościoła, stylistycznie jest jednak rokokowe: chór muzyczny drewniany, podparty dwoma słupami, ambona, trzy ołtarze z figurami świętych i aniołów (w głównym obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w srebrnej „sukience” i w koronie). W zdominowanym przez rokoko wnętrzu Katalog Zabytków wyróżnia barokowy krucyfiks z bocznego ołtarza oraz ślady klasycystycznych malowideł na ścianach. Powracając do architektury i klasyfikacji jej cech stylowych na wyróżnienie zasługuje opracowanie głównej elewacji (w tym przypadku północnej). Jest ona najbardziej klasycystycznym elementem kościoła. Ujęta jest w pary pilastrów, podtrzymujących belkowanie i zwieńczona trójkątnym przyczółkiem z umieszczonym w płytkiej, eliptycznej wnęce hierogramem z literą M. Otwór drzwiowy i umieszczone nad nim okno zamknięte są półkoliście. Wagę czy nawet w pewnym stopniu monumentalizm fasady podkreślają poprzedzające ją schody, flankowane masywnymi filarami ogrodzenia, z zawieszoną półkolistą u góry bramą, a także „wzmacniająca” osiowość wieżyczka na sygnaturkę, której latarenka i nakryte hełmami górne partie jakby „wynurzają się” z ponad trójkąta przyczółka…