BAĆKOWICE – Kościół parafialny – Posąg Pięknej Madonny

wpis w: Z teki Romana Mirowskiego | 0

Po upływie niespełna połowy stulecia nowy proboszcz, ksiądz St. Chałtas uznał, iż kościół jest zbyt mały i „przygotowawszy plany, w roku 1901 przedłużył kościół w kierunku zachodnim o około 10 metrów, a także wzniósł na nim nową sygnaturkę, dach pokrył dachówką wileńską, dał nowe okna, posadzkę, ołtarz Serca Jezusowego, malowanie…”. Przedłużenie powiększyło powierzchnię nawy o 50%, a dzięki temu, iż zastosowano ten sam rodzaj materiałów, czyli kamień z niewielkimi ilościami cegły, a zachodnią elewację odtworzono, gdyby nie przypory, wzmacniające „styk” części nowszej ze starszą, rozbudowa byłaby w ogóle trudna do zauważenia. Na szczęście horyzontalny charakter rozbudowanego korpusu kościoła równoważy wertykalizm wieży, co sprawia iż typowa dla ówcześnie obowiązującego historyzmu architektura, dobrze wkomponowana w otaczający krajobraz, sprawia bardzo dobre wrażenie Jeszcze lepsze wrażenie robi wnętrze kościoła. Jest ono obszerne, jasne i widne, stanowiąc dobrą oprawę dla zgromadzonego w nim wyposażenia. Nakrywa je nie zwykły płaski pułap, a ozdobny kasetonowy strop. W części zachodniej znajduje się chór muzyczny. Podpierają go dwa filary, a na nich trzy arkady: dwie ostrołukowe i trzecia, środkowa spłaszczonym łukiem odcinkowym, naśladującym „łuk tudorowski” charakterystyczny dla architektury brytyjskiej. Na wprost głównego wejścia umieszczony jest ołtarz główny, kamienny, neogotycki „kupiony w Sulisławicach za 300 rs.” przez księdza. M. Karwacińskiego, proboszcza z czasów ostatniej dekady XIX wieku.